HAVE A NICE DAY BON JOVI ISLAND/UNIVERSAL 14/11/2005

“Τι έχουνε να μας δώσουνε οι φλώροι του κερατά Bon Jovi εν έτει 2005”; Ελάτε τώρα αυτό δεν σκεφτήκατε οι περισσότεροι βλέποντας αυτό το όνομα; H εν τέλει αυτό δεν σκέφτεστε όταν βλέπετε ονόματα τα οποία έγραψαν την δική τους ιστορία στο χώρο του αμερικανικού hard rock;

Η αλήθεια είναι ότι οι Βon Jovi με τα 2 προηγούμενα album τους έδωσαν αρκετά δικαιώματα στο να χαρακτηριστούν από σκληροπυρηνικούς rock fans σαν τελειωμένοι ή σαν group για τα κοριτσάκια αφού υπήρχαν αρκετές soft στιγμές. Ερχόμαστε όμως στο τώρα. Ξεκινάει ο δίσκος με το “Have a nice Day” ένα τραγούδι που πολύ το έχουν παραλληλίσει με το “It’s me life” . Έλα όμως που είναι καλύτερο και πιο heavy ( ναι κύριε Jon γουστάρουμε να ακούμε τον Richie να παίζει δυνατά). Το “I want to be loved” με το mid-tempo ρυθμό του σε σκλαβώνει και το σόλο του Richie είναι εκεί….το ίδιο και με το “Welcome to wherever you are” ενώ το “Last Man Standing” απoτελεί την αγαπημένη μου στιγμή του album και ίσως το πιο heavy κομμάτι που έχουνε γράψει εδώ και κάποια χρόνια.

To “Bells of Freedom” είναι μία καταπληκτική μπαλάντα που θυμίζει Bob Dylan αλλά δεν μας χαλάει αφού είναι κομματάρα. Από εκεί και πέρα το “Last Cigarette” το “Complicated” και το “Story of my life” είναι κομματάρες που έχουνε καιρό να μας παρουσιάσουν οι Bon Jovi.

Για να ολοκληρώσω δεν λέω πως δεν υπάρχουν και μοντέρνα στοιχεία στο album τα οποία υπήρχαν και στα 2 προηγούμενα album τους. Το θέμα είναι ότι ο δίσκος είναι πιο heavy από τους 2 προκατόχους τους, οι κιθάρες είναι περισσότερες και η παραγωγή στην οποία έχει συνεισφέρει ο Desmond Child ακούγεται πραγματικά φρέσκια. Ένα album που οι οπαδοί των Bon Jovi το έχουνε ήδη αγοράσει ενώ και όσοι τους παρακολουθούσαν και είχανε απογοητευτεί με τα 2 προηγούμενα albums θα αναθαρρήσουν στα σίγουρα. Θα δεήσει κάποιος να τους φέρει και από εδώ να ακούσουμε το ολόφρεσκο αυτό album live ή θα μας τα φάνε οι Άγγλοι για να τους δούμε έστω και μία φορά live;

Θοδωρής Angus