EVERYTHING IS NINE BLACK ALPS ISLAND/Universal 21/11/2005

Υπάρχουν δίσκοι για τους οποίους θέλεις να γράφεις και να γράφεις…υπάρχουν κάποιοι άλλοι όμως που σε δυσκολεύουν πολύ. Σε δυσκολεύουν να βγάλεις ένα κείμενο που δε θα φαντάζει σα ξεπέταγμα εκατό λέξεων.

Αλλά τελικά ξέρετε κάτι; Δε χρειάζεται ούτε ζόρισμα ούτε τίποτα. Το κάθε album παίρνει ό,τι σου βγάζει σαν άκουσμα. Και στην προκειμένη περίπτωση τα πράγματα είναι πολύ απλά.

Οι Nine Black Alps είναι τέσσερις τύποι από το Manchester που πάω στοίχημα ότι στην εφηβεία τους μεγάλωσαν με τις αφίσες των Nirvana πάνω από τα κεφάλια τους. Πάρτε για παράδειγμα το “Not Everyone”, που ειδικά στο refrain με αυτό ουρλιαχτό, νομίζεις ότι πρόκειται για left out του μακαρίτη. To “Everything Is” πάντως δεν ξεκινάει άσχημα, ίσα ίσα. Η πρώτη τετράδα είναι πολύ δυνατή και κάλλιστα θα μπορούσε να αποτελέσει το υλικό για ένα καλό ep. Εγώ τουλάχιστον ακούγοντας τα “Get Your Guns”, “Cosmopolitan”, “Not Everyone”, “Unsatisfied” ,θυμήθηκα την εποχή που ίδρωνα στο δωμάτιό μου χορεύοντας το “Aneurysm” και το “School”!

Καλοζυγισμένη ισορροπία μελωδίας, θυμού και θορύβου, ήχος με λίγα λόγια που εγγυάται ότι θα σε κάνει να τεντώσεις τα αυτιά σου για αυτό που ακούς. Από κει και πέρα όμως; Τα παιδιά θέλουν να μας δείξουν και την ευαίσθητη πλευρά τους με tracks σαν τα “Behind Your Eyes” και “Intermission” με …τραγικά θα τολμήσω να πω αποτελέσματα.

ΟK και ο Cobain έβαζε τέτοια κομμάτια στους δίσκους του, μόνο που εκεί είχαμε να κάνουμε με “Pennyroyal Tea” και “Something In The Way”…

Τα υπόλοιπα 5 τραγούδια του ντεμπούτο τους ακολουθούν τη συνταγή των τεσσάρων πρώτων με κατώτερα αποτελέσματα και σε σημεία γίνονται και κουραστικά, μιας και δίνουν την εντύπωση μιας επαναλαμβανόμενης συνταγής .

Οι Nine Black Alps μου θυμίζουν κάτι σχολικές μπάντες των 90s, που, κολλημένες με το ήχο της εποχής, σε έκαναν να νομίζεις ότι ακούς b (ενίοτε και c)-sides των Nirvana! Μόνο η διασκευή του “Lithium” στο τέλος λείπει!

Και φυσικά όταν δεν υπήρχε άλλο τρόπος υπεράσπισης της μουσικής τους, κατέληγαν στο επιχείρημα του “παίζουμε χύμα και με το ένστικτό μας”.

Πιστεύω λοιπόν ότι πρόκειται για ένα μέτριο εως συμπαθητικό album, με τρία-τέσσερα κομμάτια που χαλαρά θα ήθελα να ακούσω σε ένα rock πάρτυ και να τα χορέψω. Αλλά μέχρι εκεί. Όχι και να αναφέρονται οι Ride σα σημείο αναφοράς για να περιγραφεί η μουσική τους (όπως γίνεται στο δελτίο τύπου )! Θα πέσει φωτιά να μας κάψει!

Βασίλης Σίντος