WHEN THE AIR IS BRIGHT THE SHINE MOUNTAINEER TYPE RECORDS 25/9/2006

Μουσική ευαίσθητη και μελαγχολική. Ρομαντική και ολίγον ονειροπαρμένη. Χωρίς να είναι «καλογιαλισμένη», καθώς έχει πάρα πολλούς διάσπαρτους ήχους, διατηρεί ένα ενδιαφέρον για την αισθητική της ποπ που μας προσφέρει.

Καταρχάς να πούμε πως οι MOUNTAINEER είναι Γερμανοί, από το ένδοξο (ποδοσφαιρικά) Αμβούργο. Κινητήριος τροφοδότης τους ο Henning Wandhoff . Τα πολλά «περίεργα» όργανα είναι που προσδίδουν αυτό το έξτρα ενδιαφέρον στη μουσική τους. Και με τρόπο εν τέλει έξυπνο αναδεικνύουν τον τίτλο του δίσκου τους WHEN THE AIR IS BRIGHT THE SHINE και όλα μετά κυλούν ρολόι. Σαν τη βροχή στην κατηφορική άσφαλτο, σαν τη σκέψη στον ορίζοντα, σαν τη ματιά πάνω σε ένα όμορφο κορμί. Και τα φωνητικά είναι ευχάριστα, με αυτή την ώριμη θλίψη σαν να μας λένε … (μην στεναχωριέστε, έχουμε περάσει δύσκολες στιγμές, αλλά θα τα ξεπεράσουμε όλα αυτά, εσείς ακούστε τη μουσική μας και αυτό μας αρκεί).

Μελόντικες, αρπίσματα στην κιθάρα (στα όρια της Americana αυτά), ξυλόφωνα και άλλα μη αναγνωρίσιμα ηχητικά «συντηρητικά». Από τη μια έχει αυτή την ηρεμία που σε παραπέμπει σε lounge και από την άλλη δείχνει να κατέχει στοιχεία παλαιότερων ..εποχών από την τότε ποπ έως και την folk. Χωρίς να γίνεται ποτέ lighting seeds, με πάει ακόμη πιο πίσω σε εκείνο το ωραίο single των 80ς “thinking of you”, αν το θυμάστε. Ακόμα και λίγα πνευστά έρχονται να αναπαυτούν πάνω σε έναν bossa nova ρυθμό (you pay no mind). Αλλού πάλι, θα έλεγες πως και οι Church θα μπορούσαν να αναπαύσουν τις μουσικές προσευχές τους σε ένα κομμάτι σαν το nothing mist.

Με φυσιολογική λοιπόν απλότητα και με ανεξήγητη σε εμένα μαεστρία, προσπερνούν το σχόλιο μιας καλής pop κυκλοφορίας, με συνθέσεις που απλά απλώνονται και με ντελικάτα πράγματα γεμίζονται. Δεν ξέρω τι είναι πιο μαλακό το μαξιλάρι ή το καινούριο μου στρώμα. Τώρα πια μια χαρά κοιμάμαι και με τέτοιους δίσκους…μια χαρά επίσης ξεκουράζομαι. Είπαμε και άλλες φορές οι δίσκοι έχουν και μπορούν να έχουν «χρηστική μουσική αξία», αλλά όσο τους ακούω..τόσο αφήνω τη χρήση…πάω στην κατάχρηση ακρόασης. Γιατί και η ακρόαση πρέπει να είναι interactive, αλλά και οι μουσικοί να έχουν αυτό το κρυφό χάρισμα ώστε έναν δίσκο που αρχικά τον έκανες απλώς συμπαθητικό…. σιγά να σε κερδίζει και να τον εκτιμάς ακόμη περισσότερο.

Κυριάκος Σκορδάς