Σχεδόν 1 χρόνο μετά, οι Ενδελέχεια επέστρεψαν στη Θεσσαλονίκη παρουσιάζοντας μία σειρά τραγουδιών κυρίως από τους 2 τελευταίους τους δίσκους. Καμιά 30αριά κομμάτια από τα οποία τα 20 σχεδόν ήταν από τις πρόσφατες δισκογραφικές τους απόπειρες. Δεν έλειψαν οι παλαιότερες αναφορές, αλλά και η πανέμορφη και πάνσεπτη διασκευή του Μπαγάσα του Νικόλα Άσημου.

Αρκετός κόσμος που αποδέχτηκε και το 5χίλιαρο (μετά ποτού, αλλά δεν πίνουν όλοι, και ειδικά οι πιτσιρικάδες), αλλά και προτίμησε και το καθαρό και σκουρόχρωμο ροκ των Ενδελέχεια, απέναντι στην πολυχρωμία των ΧΑΧΑΚΕS (που έπαιζαν λίγα μέτρα πιο δίπλα στον Μύλο, την ίδια μέρα, λες και σε μία επαρχιακή πόλη, γιατί η Θεσσαλονίκη είναι και λίγο μικρότερη, υπάρχει το άπειρο ακροατήριο που μπορεί και να επιλέγει. Και καλά αν γινόταν αυτό ο συνωστισμός συναυλιών και τις άλλες μέρες, καλά θα ήταν. Αλλά αν τις άλλες μέρες έχει μόνο Βοσκόπουλο ή Παπακωσταντίνου ή άλλους νυχτερινούς επαγγελματίες, τότε μιλάμε για κακές συνεννοήσεις αν μη τι άλλο, μην πω και σκληρό ανταγωνισμό). Τέλος πάντων γύρω στα 250 άτομα, μυημένα και εν μέρει φανς των Ενδελέχεια παρακολούθησαν μία πολύ καλή συναυλία, με επίσης πολύ καλό ήχο.

Ασφαλώς το πολυαγαπημένο "Βουτιά από ψηλά" είχε την τιμητική του και σε αποδοχή, αλλά και σε εκτέλεση, αφού ερμηνεύτηκε εις διπλούν. Κέφι και στα "δεν είμαι αυτός που θες", οργή στα "κάντε πέρα" και "ζωές παράλληλες" και πάει λέγοντας. Αγαπημένα τραγούδια με ενοίκους, και παλαιότερη σελίδα και γενικά αξιέπαινη και συνεπή παρουσία, για ένα γκρουπ, που χαίρει μεγάλης εκτίμησης, και πάντοτε έντυνε και ντύνει τη μουσική του με καυστικό και πικρό στίχο, λειτουργώντας στα λόγια σε κολλητές διστιχίες , που πάντοτε στέκουν και αυτόνομα, χωρίς την ανάγκη οργάνων. Με τους οργανοπαίχτες ο ποιητής γίνεται μέρος του σπουδαίου σχήματος των Ενδελέχεια.

Να προσθέσω την καινοτομία των Ενδελέχεια να κάνουν σχεδόν πάντα μακρό διάλειμμα (για να κουρδίσουν τα όργανα και να ποτιστούν τα λαρύγγια) και τη συμμετοχή του κόσμου μετά χορού και έντονων ρυθμικών κινήσεων.

Το κλείσιμο με τον Μητσοτάκη να πετά πίσω από τα τύμπανα μία χάρτινη σαίτα, λογικά σχετίζεται με τον τίτλο του περσινού τους άλμπουμ Χάρτινες Σαϊτες, αλλά έγινε τόσο αυθόρμητα, που πολύ άρεσε σε όσους το πρόσεξαν.

Κυριάκος Σκορδάς