Την τελευταία στιγμή αποφασίσθηκε να τιμήσουν οι GIANT SAND τη Θεσσαλονίκη, μετά από αρκετά χρόνια από εκείνη την λίγο πολύ διφορούμενης αισθητικής, αλλά σίγουρα ιστορική τους εμφάνιση στον Ελλήσποντο. Μπορεί να βγήκανε οι υψηλές προσδοκίες για σούπερ live, μπορεί να περιμέναμε περισσότερα, μπορεί να μη υπήρχε και Η τρομερή όρεξη από τον H. Gelb και τους νυν Calexico, αλλά σίγουρα υπήρχε feeling, γνήσια έστω και κουρασμένη διάθεση.

Θα θεωρούσα ότι οι GIANT SAND παρουσίασαν με σοβαρότητα το μεταπτυχιακό τους με τίτλο "Σπουδή στον αυτοσχεδιασμό και στην μαγεία του αναπάντεχου πειραματισμού". Και ως τέτοιοι παρουσιαστές βαθμολογήθηκαν με υψηλή βαθμολογία, είχαν κουβεντούλες ενδιαφέρουσες με το κοινό, είχαν στιγμές όπου είχαν χαθεί μέσα στο υπέρλαμπρο τους παρελθόν, στιγμές που δοκίμαζαν τα φινετσάτα μοντέρνα τους ρούχα, στιγμές όπου σε κέρναγαν με ζεστασιά μουσική ψημένη μέσα στην άμμο της αμερικάνικης ερήμου.

Αψήφησαν το marketing και την προώθηση της τελευταίας τους δουλειάς, παίζοντας 2 μόνο τραγούδια, και μάλιστα σε πολύ διαφορετικές εκτελέσεις και κατά άλλα κινήθηκαν σε παλαιότερα πράγματα, διασκευές, ένα αφιέρωμα στον αλησμόνητο κιθαρίστα Rainer Ptazek και χύμα διάθεση, με πλήκτρα, τύμπανα, κιθάρα, σε εγρήγορση. Κορυφαία στιγμή, πέραν της φυσαρμόνικας, το πέταγμα της κιθάρας πίσω από την πλάτη του Howe Gelb και το συνέχισμα με τα πλήκτρα. Το πιανάκι του μας το κατηγόρησε ότι δεν του άρεσε (αν και έγραφε πάνω Fragile σαν από ΝΙΝ όργανο), για δημοκρατία μας μίλησε, και γενικά συνομίλησε.

Βλεποντας τους Burns, Covertino σε 2ο ρόλο, συνειρμικά βέβαια σκεφθόσουνα ότι με τους Calexico είναι φίρμες, αλλά εδώ δεν χρειάζεται να αποδείξουν τίποτε. Βρίσκονται ανάμεσα σε κόσμο που τους αγαπά και τους λατρεύει. Κρίμα που δεν μας ταξίδεψαν στην Κοιλάδα της Βροχής (Valley of rain), αλλά έτσι και αλλιώς το κομμάτι είναι από τα άμεσα προσβάσιμα στη δισκοθήκη μου.

Καλό επίσης και το μετά 5χίλιαρου απόκτημα ενός bootleg με 13, λίγο ψιλοδιαφορετικά παιγμένα, τραγούδια. Όταν δεν υπάρχουν απαιτήσεις τότε καθίσταται αναγκαία η επικοινωνία, και τις προάλλες με τους GIANT SAND, λίγο τους νιώσαμε κοντά μας, έστω και τόσο δα, και αυτό μερικές φορές αρκεί, έστω και για Virtual απογειώσεις.

Κυριάκος Σκορδάς