Οι Metric στην Αθήνα…αλλά οι Αθηναίοι είπαν ΟΧΙ.

Χωρίς να είμαι φαν του καναδέζικου συγκροτήματος επέλεξα να περάσω την παραμονή της επετείου του ΟΧΙ στο Gagarin. Διαχωρίζω εδώ τη θέση μου από τους φανς διότι εκείνοι μάλλον εντυπωσιάστηκαν (απ’ όσα άκουσα) από την προσέλευση και από τη σκηνική παρουσία. Εγώ πάλι, όχι.

Έχοντας δει το βιντεάκι του Monster Hospital στο εναλλακτικό mtv2 πολλές φορές τους τελευταίους μήνες, χάρηκα μαθαίνοντας ότι ένα φρέσκο και με καλές προοπτικές συγκρότημα έρχεται στην Ελλάδα. Η συνέχεια…

Πρώτα έκανα πους-άπς όσο έπαιζαν οι Victory Collapse. Αδύνατον να παρακολουθήσω μία ώρα support και ιδίως με αυτόν τον ήχο που με κούρασε αφάνταστα. Τόσο που έφαγα τα νύχια μου περιμένοντας να βγουν επιτέλους οι Metric.

Μετά τα πράγματα έγιναν συμπαθητικά με την είσοδο των 4 Καναδών.

Η τραγουδίστρια/κημπορντίστρια Emily Haines άρχισε να ξετυλίγει τα εμπνευσμένα μουσικά κουβάρια της με τα έξυπνα, κοινωνικοπολιτικά μηνύματα. Γύρω της τα τρία J, ο Jimmy (κιθάρα), ο Josh (μπάσο) και ο Joules (ντραμς). Και είναι όλοι πολύ καλοί. Βγάζουν μια ένταση, μια αγωνία, ένα προβληματισμό…Η Emily σαν φωνή απίθανη και παρουσία, μυστήρια. Μάλιστα έχει προταθεί για καλύτερη γυναίκα performer 2006 ή κάτι τέτοιο και δεν είναι καθόλου τυχαίο.

Κάπου όμως άρχισα να αφαιρούμαι. Δεν έγινε κάτι απλώς εγώ δεν έβλεπα αυτό το τόσο εξαιρετικό που εκθειάζει ο ξένος τύπος, αυτό που κέρδισε τις καλύτερες εντυπώσεις. Και όσο πέρναγε η ώρα τόσο περισσότερο εστίαζα σε άσχετα θεάματα όπως μια παρέα αμερικανών που ήταν όλοι λιώμα και έλεγαν πολλά και διάφορα.

Σύμφωνοι, έχουν ιδέες και η Emily έχει κι αυτή τη βίδα της, τα τραγούδια είναι ψαγμένα (πχ “Poster of a Girl”, “Patriarch on a Vespa”) και φαίνεται ότι πιστεύουν σ’αυτο που κάνουν και τα δίνουν όλα ακόμα κι αν είμαστε 5 νοματέοι μέσα στο Gagarin.

Όμως ούτε επικοινωνία με τον κόσμο εκτός από ελάχιστα λόγια, στο τέλος μόνο μας είπε η κοπελιά “We’ve come a long way for you Greece”. Εγώ να δεις τι τράβηξα για να βρω να παρκάρω αλλά δεν νομίζω ότι ενδιαφέρει κανέναν.

Η τριανταριά νεαρών που το καταχάρηκε το live ζήτησε encore αλλά δεν πήρε. Οι υπόλοιποι λίγοι βγήκαν με συνοπτικές διαδικασίες και τα σχόλια ήταν μετριότατα με αποκορύφωμα το “καλούληδες” που μου φάνηκε απόκοσμο. Η παρέα των αμερικανών ήταν οι μόνοι σκληροί αφού έκλαιγαν τα λεφτά τους με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς. Να πω ότι θα μου μείνουν αξέχαστοι οι Metric, θα είναι μεγάλο ψέμα αλλά όχι ότι πέρασα άσχημη βραδιά. Γι’ αυτό κι εγώ: ‘Καλούληδες’…

Αριστοτέλης Ζ.