SOMEONE TO DRIVE YOU HOME THE LONG BLONDES ROUGH TRADE 26/1/2007

Η αλήθεια είναι ότι περίμενα αυτό το album αρκετούς μήνες. Από τoν καιρό δηλαδή που οι Long Blondes κυκλοφορούσαν τα πρώτα τους εξαιρετικά singles , τα οποία και κατέβαζα με μεγάλο ενδιαφέρον από το internet. Aπό τότε μεσολάβησαν αρκετά live και δημοσιεύματα –ξέρετε σε αυτά τα βρετανικά περιοδικά του διαβόλου…-μέχρι να καταλήξουν τελικά στη Rough Trade. Λίγο η αλητεία των Elastica, λίγο το μπρίο της Karen O, λίγο οι αλα-Jarvis στίχοι και αισθητική φτιάχνουν μάνι μάνι ένα από τα essential debuts . Δώδεκα τραγούδια για να χοροπηδάτε στο δωμάτιο σας , να τα ζητάτε στα μαγαζιά (ναι ναι να τα ζητάτε please, δεν αντέχω άλλο James και Depeche Mode...αλήθεια λέω!) να τα συστήνετε με υπερηφάνεια στους φίλους σας.

Από το εξώφυλλο και μόνο καταλαβαίνεις ότι τα παιδιά έχουν γούστο. Πράγμα, το οποίο φανερώνεται πεντακάθαρα με τις πρώτες ακροάσεις του “ Someone To Drive You Home ”, ένα-χωρίς καμία αμφιβολία-πολύ καλό δείγμα σύγχρονης κιθαριστικής pop.

Όχι δε θα ακούσετε βρώμικο feedback ,ούτε tracks προορισμένα για super-hits.Θα ακούσετε έξυπνες συνθέσεις που αποπνέουν και αυτές μία post-punk μυρωδιά, μελωδίες που ακολουθούν άλλοτε την ευθεία και άλλοτε την παράκαμψη, στίχους που περιστρέφονται γύρω από τις ανθρώπινες (και δη τις ερωτικές) σχέσεις, ιδωμένες βέβαια από μία γυναικεία σκοπιά, αυτή της τραγουδίστριας… Όσον αφορά αυτό το τελευταίο, σίγουρα δεν είναι από τα καλύτερα μας να ακούμε συμβουλές για 19χρονες κοπέλες -oh yes ,you need a boyfriend my dears-(να σώσουμε ό,τι μπορούμε, χεχε), για σαββατοκύριακα χωρίς make-up και άλλα τέτοια συναρπαστικά! Αλλά χαλάλι, αν πρόκειται για τέτοιους δίσκους θα υποστούμε και το φεμινιστικό μανιφέστο(αλήθεια, υπάρχει;)

Δίπλα σε όλα τα παραπάνω, φευγαλέες στιχουργικές παραπομπές σε παλαιότερα groups –ενίοτε από την πόλη τους, το Sheffield (“Nag Nag Nag” …) αλλά και αναφορές σε παλιούς κινηματογραφικούς stars που όπως δήλωσαν σε πρόσφατη συνέντευξη τους , έχουν και αυτοί κάτι από αυτή την “Long Blondes quality”, δηλαδή “λιγάκι τραγικοί αλλά και glamorous την ίδια στιγμή”. Πώς να μη τους συμπαθήσεις μετά;

“Once and Never Again”, “Lust In The Movies”, “Giddy Stratospheres” , “Weekend Without Make Up” νομίζω πως στέκονται εξίσου άνετα σε μία λίστα με τα κορυφαία τραγούδια της χρονιάς που έφυγε, και αυτό δεν είναι και λίγο πράγμα για ένα πρωτοεμφανιζόμενο group,δε νομίζετε; Σίγουρα πάντως, μόνο τυχαίο δε είναι το γεγονός ότι κάθε φορά που ακούω το album ,στριφογυρίζει στο μυαλό μου, μια φράση από τα 90s . Και αυτή είναι… “different class”!

Συμπέρασμα; Πολύ απλά. Ένα φινετσάτο σύνολο, ιδανική επιλογή για brit-poppers και όχι μόνο!

Βασίλης Σίντος