Δεν ξέρω ποιος είναι ο λόγος που μας ωθεί ως έθνος να κάνουμε θεούς συγκροτήματα που έρχονται από το πουθενά. Καλλιτέχνες που είναι σχεδόν άγνωστοι στην πατρίδα τους, έρχονται στα μέρη μας και γνωρίζουν απρόσμενες στιγμές δόξας. Αυτή η κατάσταση πολλές φορές δείχνει ότι οι Έλληνες έχουν ένα διαφορετικό κριτήριο στη μουσική, με αποτέλεσμα να ψάχνουν κάτι το διαφορετικό. Αποδεικνύει όμως κι άλλες φορές το πόσο υπερβολικοί είναι. Οι ίδιοι οι καλλιτέχνες άλλοτε αντιμετωπίζουν το φαινόμενο με μεγάλο σεβασμό, άλλοτε βγάζουν φωτογραφίες το κοινό τους, ενώ υπάρχουν και άλλοι που δείχνουν έναν ανεξήγητο σνομπισμό στην όλη κατάσταση.

Οι Madrugada (κάποιοι τους χαρακτηρίζουν Πυξ Λαξ της Νορβηγίας) δεν μας έχουν βγάλει ποτέ φωτογραφίες, αλλά δείχνουν να έχουν και από τα δύο υπόλοιπα στοιχεία. Σίγουρα, σέβονται το γεγονός ότι η Ελλάδα τους λατρεύει και τους έχει καλέσει τόσες φορές για ζωντανές εμφανίσεις. Αυτό αποδεικνύεται από την ποιότητα των live τους, η οποία είναι σε υψηλά επίπεδα. Ειδικά την Πέμπτη 13 Δεκεμβρίου στο club του Μύλου, οι Νορβηγοί έδωσαν μια σαφώς ανώτερη συναυλία σε σχέση με την πρώτη τους ηλεκτρική εμφάνιση τον Οκτώβριο του 2000. Το σχήμα ήταν πολύ δεμένο, όλοι οι μουσικοί σε άριστη κατάσταση, ο ήχος πολύ καλός, ακόμα και ο φωτισμός συμμετείχε στο παιχνίδι των αισθήσεων που προκαλούσαν τα τραγούδια. Από την άλλη, όμως, πώς να εξηγήσει κανείς αυτόν τον υπερβολικό επαγγελματισμό που επιδεικνύουν οι τέσσερις Νορβηγοί; Τι τους κάνει να εμφανίζονται μία ώρα μετά την κανονική ώρα έναρξης; Γιατί αρνούνται να παίξουν πάνω από μιάμιση ώρα και καταφεύγουν στα ψευτοencore για να καλύψουν τον χαμένο χρόνο; Γιατί δεν ικανοποιούν τις εκκλήσεις του κοινού τους που παρακαλεί για περισσότερα τραγούδια; Γιατί δεν παίζουν τον προγραμματισμένο αριθμό κομματιών που έχουν στο playlist και αφήνουν τελικά δυο από αυτά έξω από το σετ;

Μήπως, τελικά, είμαστε υπερβολικοί με τους Madrugada; Καλό συγκρότημα αναμφισβήτητα, αλλά μήπως είναι υπερεκτιμημένοι; Δεν είναι καιρός να γνωρίσουμε ζωντανά και τους άλλους δυο γνωστούς εκπροσώπους του Νορβηγικού ροκ, τους Motorpsycho και τους Midnight Choir; Για να δούμε, ίσως, ότι έχουμε θεοποιήσει τους χειρότερους από τους τρεις.

Κώστας Παπασπυρόπουλος