ΤΑΝΙΑ ΤΣΑΝΑΚΛΙΔΟΥ 1/12/2001 Αποθήκη Μύλου 12/12/2001

Τα καινούρια τους τραγούδια από το δίσκο "Το ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ" που κυκλοφόρησε πρόσφατα παρουσίασαν σε δύο συναυλίες η Τάνια Τσανακλίδου και ο Μιχάλης Δ. στην αποθήκη του Μύλου, την Παρασκευή 30/11 και το Σάββατο 1/12. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τη δεύτερη εμφάνιση, η οποία ομολογουμένως με ενθουσίασε. Στα ίδια, πολύ υψηλά επίπεδα, φαντάζομαι όμως πως ήταν και η πρώτη.

Στη ζωντανή τους παρουσίαση τα τραγούδια της νέας δουλειάς κέρδισαν πολύ εύκολα τις εντυπώσεις. Η Τάνια Τσανακλίδου εμφανίστηκε με τρομερή όρεξη και κέφι και έδειξε πως μπορεί να υποστηρίξει τη νέα δουλειά ζωντανά, παρά τις δυσκολίες που παρουσιάζουν από τη φύση τους τα ηλεκτρονικά κομμάτια στα live. Μέσα από το πρίσμα που φέρνει η νέα δουλειά παρουσιάστηκαν και τα παλιότερα τραγούδια της, αποκτώντας έτσι ένα νέο χαρακτήρα.

Να σημειώσουμε πως η Τσανακλίδου δεν ήταν μόνη της αλλά συνοδευόταν από ένα πολύ δεμένο group κι ας μην υφίσταται ένα group με τη στενή έννοια του όρου. Ο Γιώργος Μπουσούνης ήταν στα πλήκτρα και ο Δημήτρης Μπαρμπαγάλας στις κιθάρες, ενώ ο Γιώργος Γκίνης ανέλαβε το ρόλο του DJ. Την ομάδα συμπλήρωσαν ο Νίκος Σουλής που έπαιζε με τις εικόνες και τα video και ο Γιώργος Χαραλάμπους που είχε την ευθύνη για τα φώτα, ένα όντως δύσκολο έργο αφού είχε στηθεί μια "extra σκηνή" πάνω στη σκηνή της Αποθήκης με δεκάδες φωτά, λέιζερ και εφέ.

Σε αυτό το live η Τσανακλίδου κατάφερε, να σμίξει πολύ όμορφα το καινούριο με το παλιό, το ηλεκτρονικό με το ηλεκτρικό και το ακουστικό, το ζωντανό με το προηχογραφημένο, στοιχεία που υπάρχουν άλλωστε και στο δίσκο "Το ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ". Αναμφίβολα αυτά τα στοιχεία αποτέλεσαν σημαντικό κίνητρο για να παρακολουθήσει τη συναυλία ένα μεγάλο μέρους του κοινού ιδιαίτερα των νεότερων ηλικιών. Κοινό το οποίο συμμετείχε, τραγούδησε και χόρεψε, ιδιαίτερα μετά την παρότρυνση της Τσανακλίδου να σηκωθούμε από τα τραπέζια.

Από την άλλη το πρωτοποριακό αυτό εγχείρημα δυσαρέστησε μια μικρή μερίδα των παλιότερων φίλων της αγαπημένης τραγουδίστριας. Χαρακτηριστικά θα αναφέρω πως η παρέα που καθόταν στο διπλανό τραπέζι (με μέσο όρο ηλικίας τα 50 χρόνια) έφυγε σχετικά νωρίς και με νεύρα κάνοντας το πικρόχολο σχόλιο "Αμάν πια, τι είναι αυτά! Μας πήραν τα αυτιά!". Σχόλιο το οποίο μόνο χαμόγελα μπορεί να προκαλέσει σε όλους εμάς που χαρήκαμε μια πρωτοποριακή, ξεχωριστή και απολαυστική συναυλία.

Βασίλης Καραλάζος