COLOUR IT IN THE MACCABEES FICTION RECORDS 27/6/2007

Συγκρότημα από το Brighton, φετινής κοπής , που πατάει και αυτό με τη σειρά του στο όψιμα δοξασμένο post-punk. Η επιλογή των Bloc Party να τους πάρουνε σα support στην φετινή τους περιοδεία, έχει ανοίξει όπως είναι φυσικό αρκετές πόρτες και σε συνδυασμό με το καλό πρώτο album-και τη στήριξη του ΝΜΕ- ε, δε θέλει και τίποτε περισσότερο για να βλέπουμε το όνομα τους ολοένα και πιο συχνά.

Το πρώτο πράγμα που σου μένει στο μυαλό όταν ακούς τα τραγούδια των Maccabees είναι φυσικά η φωνή και ο τρόπος που τραγουδά ο Orlando Weeks. Μελοδραματικά, παθιασμένα, σχεδόν σα να τρέμει ολόκληρος. Δε ξέρω γιατί αλλά μου θυμίζει americana τραγουδοποιούς στο fast forward.

Δεκατρία αγχωμένα σπιντάτα tracks, νεύρο, ξεσπάσματα από μία δεμένη rhythm section που σε αναγκάζει να χτυπάς το πόδι σου και να ανεβοκατεβάζεις το κεφάλι στο ρυθμό της. Μινιμαλιστικές, σφιχτοδεμένες, λιτές συνθέσεις χωρίς περιττά φτιασίδια.

Δε θα σημαδέψει τη χρονιά, δε θα γίνουν superstars.Σε 2-3 χρόνια πολύ πιθανό να μη τους θυμόμαστε καν. Είναι όμως από τα μικρά εκείνα indie albums που ενώ στο τέλος της χρονιάς πάντα ξεχνάς να συμπεριλάβεις στις ανασκοπήσεις σου, όταν τα πετυχαίνεις στο ράφι σκέφτεσαι ότι εδώ μέσα υπάρχουν κομμάτια σαν τα “All In Your Rows”, “Latchmere” ,“Precious Time”, “Happy Faces”, “First Love”που αξίζει να βάλεις να ξανακούσεις μετά από τόσους μήνες .

Είναι και αυτό κάτι.

Δε τρελάθηκα αλλά και σε καμία περίπτωση δε βαρέθηκα.

Βασίλης Σίντος