Μεταμεσονύκτια τελικά αποδείχθηκε η εμφάνιση των SIGMATROPIC το βράδυ της προηγούμενης Παρασκευής στο Αν. Η αργοπορία στην έναρξη βοήθησε ώστε με άνεση να προλάβουν οι μουσικοφίλ που στριμώχθηκαν στο Ρόδον πριν λίγη ώρα για τους Muse.

Πήραμε την κρύα μπυρίτσα μας, χαιρετίσαμε τους φίλους και γνωστούς και σχεδόν καθήσαμε να δούμε την παρέα του Ακη Μπογιατζή. Μετά από λίγη ώρα αρκετοί καθήσανε κάτω στο δάπεδο του Αν και αφέθηκαν στις λυρικές αναζητήσεις των SIGMATROPIC. Στην σπουδή και επί σκηνής πάνω στα μεγαλουργήματα του Σεφέρη.

Όπως ήταν αναμενόμενο όλη η εμφάνιση βασίστηκε στις "Δεκαέξι Χαϊκού (και άλλες ιστορίες)", την πρόσφατη όμορφη και δύσκολη δουλειά της μπάντας. Πέντε άτομα επί σκηνής, απαγγελίες με γυναικεία φωνητικά, πλήκτρα, μικρά μουσικά κρουστικά εργαλεία, λούπες και ηλεκτρονικά βοηθήματα, ντράμς κανονικά, κιθάρα (από τον Μάκη Χ-Κάπτεν Νέφος), και τον Ακη ως μπασίστα, τραγουδιστή και χειριστή μιας ντάνας ηλεκτρονικών μουσικών τεχνολογιών, που με γυμνά καλώδια δέσποζαν πίσω από τα καγκελάκια του Αν.

Το χειροκρότημα ζεστό, και η προσοχή και συμμετοχή του κόσμου επίσης αξιομνημόνευτη. Ο συμπαθέστατος κ. Μπογιατζής φάνηκε επίσης ελαφρά γοητευμένος ή έστω συγκινημένος. Ο τρόπος ερμηνείας των κομματιών σε πήγαινε στην αέναα ενθυμούμενη περίοδο της ανεξάρτητης σκηνής της πατρίδας μας. Χωρίς να υπάρχει μουσική σύνδεση θα έλεγα ότι το ύφος πηγαίνει κοντά στην αισθητική που αποπνέει κάθε εμφάνιση των Earthbound.

Από το Random walk, τον προηγούμενο δίσκο των SIGMATROPIC, δεν έλειψαν οι αναφορές. Οι ερμηνείες έγιναν μόνο με την παρουσία του Μπογιατζή και με την σπουδαία βοήθεια της ακουστικής κιθάρας. Αυτές ήταν οι μόνες αγγλόφωνες παρεμβάσεις.

Καληνύκτα, αλλά το επίμονο "έλα πίσω" του κόσμου τον ξανανέβασε στη σκηνή για άλλη μια μουσική ιστορία.

Είχε πάει 1 και τέταρτο, και έπρεπε όλα να κλείσουν πια, καθώς ακολουθούσε άλλη μια χορευτική τεκνο σαββατιάτικη βραδιά στο Αν.

Προηγήθηκαν οι Αστυπλάζ (ή κάπως έτσι) τους οποίους όμως δεν προλάβαμε.

Κυριάκος Σκορδάς