LIBERTAD VELVET REVOLVER 24/9/2007

Με παρηχητική ομοιότητα στον τίτλο,το Libertad διαδέχεται το Contraband στην δισκογραφική “super”-προσπάθεια του super group των Velvet Revolver. Με προσηλωμένα μάτια στη mute οθόνη όπου το Μad παίζει κατά συρροή σύγχρονα ελαφρολαικά-pop clips,Scott Weiland φτάνει στ’αυτιά μου και μου προκαλεί την αναμενόμενη StoneTemple Pilot-ική ευφορία με παράλληλη ανάκληση των κιθαριστικών ικανοτήτων του Slash-τον οποίο παρεμπιπτόντως έχω βαρεθεί να βλέπω σε ξενόγλωσσες φυλλάδες όλων των ειδών και προσανατολισμών.Σημειωτέον,περιλήφθηκε από το Q στους «ήρωες της κιθάρας» μεταξύ Jimmy Page των Led Zeppelin, Johnny Marr των Smiths και Joe Perry των Aerosmith.

Αφού δοκίμασαν να συνεργαστούν με τον Rick Rubin αλλά δεν έδεσε η κατάσταση, κατέληξαν στον Brendan O’ Brien και κατά πόσο έκαναν καλά θα δείξει. Με μικρές διαφοροποιήσεις, μπορεί κανείς να πει ότι όλα τα κομμάτια του δίσκου κινούνται απολύτως στο ίδιο μοτίβο, και όλος ο δίσκος σαν σύνολο, στο ίδιο μοτίβο με τον προηγούμενο. Δηλαδή, παλιομοδίτικος pure rock ήχος, δυνατά ακόρντα, γρήγοροι ρυθμοί, με εξαίρεση τα πιο ήρεμα “The last fight”, “Gravedancer, “Can’t get it out of my head”-τα οποία έχουν και το πιο πολύ ενδιαφέρον θα έλεγα, μαζί με το εναρκτήριο “Let it roll”. Τα τραγούδια αυτού του δίσκου, σύμφωνα με τον πλήρως ανανεωμένο και «καθαρό» Weiland πραγματεύονται για πρώτη φορά στη τραγουδοποιητική του ζωή, σκέψεις και καταστάσεις από ζωές άλλων ανθρώπων, κοινώς δεν πηγάζουν πια από ιστορίες αποτοξίνωσης και αυτόκαταστροφής. Στo hidden track “Don’t drop that dime” φεύγουν οι Velvet Revolver και μπαίνει ο Johnny Cash ή οι Blind Melon…

Δεν αναμένεται να σας στιγματίσει αλλά σίγουρα ακούγεται ευχάριστα από τους οπαδούς του όλου μουσικού στυλ και κλίματος που οι συγκεκριμένοι κύριοι υπηρετούσαν στο παρελθόν.Αν μη τι άλλο,Guns N’ Roses, Stone Temple Pilots,Τhe Cult, Wasted Youth έχουν συμβάλλει στην εξελικτική μουσική ανάπτυξη των αυτιών μας.

P.S. στους στίχους παρελάζει η λέξη “candy”

Κάλλια Κακαλέτρη