COIL 5/10/2002 Υδρόγειος 8/10/2002

Ακούω ακόμα φωνές να μου ψιθυρίζουν και βλέπω το γάλα να ρεέι από τα αστέρια. Ψάχνουμε τα πιο σκοτεινά μας όνειρα. Το κρασί μας μετατράπηκε πάλι σε αίμα. Χωρίς αυτό το αίμα θα ´μασταν όλοι μας νεκροί. Η βίαιη παράνοια των Coil απλώθηκε σε όλη την μεγαλοπρέπειά της το Σάββατο το βράδυ στην Υδρόγειο. *2*Και αν στο Hellraiser οι αλυσίδες με τους γάντζους στην άκρη καρφωνότανε βαθειά μέσα στην σάρκα, το Σάββατο καρφωθήκανε στις ανθρώπινες ψυχές. Και τις ξεσκίσανε κάνοντάς τες χίλια κομμάτια.

Η εμφάνιση των Coil ήτανε ακραία και φροντίσανε να τραβήξουνε τα άκρα όσο πιο πολύ μπορούσανε. Τα μεταβατικά φαινόμενα είχανε αρχίσει να εξελίσσονται και με την εμφάνισή τους στην σκηνή όλα βαρύνανε και σταθεροποιηθήκανε. Τα οπτικοηχητικά τους ημίτονα χτυπήσανε κατευθείαν στόχο στον τεχνολογικά διαστρεβλωμένο εγκέφαλό μου. Και η συμβολή όλων αυτών των κυμάτων δημιουργούσε γύρω μου αυτόν τον ακατανόητο γοητευτικό ερεθισμό που μόνο τα αυτιά δεν μπορούν να αντιληφθούνε πλήρως. Όπως έχει πει και ο David Lynch "Οι άνθρωποι αδυνατούν να δεχθούνε το γεγονός ότι δεν βγαίνει συμπέρασμα από τη ζωή" και η αλήθεια αυτή αντικατοπτρίζεται παντού μέσα στους δίσκους των Coil. *3*Το νόημα ίσως υπάρχει κάπου, σε ένα μέρος που δεν μπορούμε να πλησιάσουμε, αλλά συνεχώς προσπαθούμε μόνο και μόνο για να προσπαθούμε. Η συνεχής αταξία του σύμπαντος έβγαινε μέσα απο τα ηχεία, έστω και εμείς ποτέ δεν θα μπορούσαμε να την καταλάβουμε. Το πολύ να αντιλαμβανόμασταν μια απλή εντροπία μέσα από τις βίαιες σπασμωδικές κινήσεις που κάνανε τα μόρια του αέρα για να μεταδώσουνε τους ήχους των Coil στα αυτιά μας.

Και αν από το How To Destroy Angels κοντεύουνε να περάσουνε είκοσι χρόνια, οι προθέσεις των Coil παραμένουνε οι ίδιες: να καταστρέψουνε κάθε τι αγνό και όμορφο για να το ξαναχτίσουνε από την αρχή.*4* Μια όμορφη αποδόμηση που στοχεύει πάνω απ´ όλα στην εγκεφαλική μας αφύπνιση. Νομιζω οτι τουλαχιστον για τα επομενα τρια χρονια οτι και να δω live δεν θα μου προκαλέσει ούτε την μισή νευρική αναταραχή από αυτή που βίωσα στους Coil. Παράνοια. Βαρύτητα. Διαμελισμένη μελαγχολία και ένα βίαιο βάρος που ακόμα δεν λέει να φύγει από πάνω μου.

Γιώργος Γoργογέτας