 |
|
|
|
MY BRIGHTEST DIAMOND, Mani Deum
|
MY BRIGHTEST DIAMOND – MANI DEUM, RODEO
Μπορεί να έχουν ήδη περάσει μερικές ημέρες από τότε που είδαμε τη μικροσκοπική Shara Worden ως My Brightest Diamond να ξεδιπλώνει την λαμπρότητα του ταλέντου και την ακτινοβολία της παρουσίας της πάνω στη σκηνή. Υποκινούμενος όμως από τη χρυσόσκονη που μας πέταξε και το γιορτινό κλίμα δεν αντιστάθηκα να λερώσω τα χέρια μου για να απαντήσω με άχνη από γλυκίσματα των ημερών.
Την εμφάνισή τους αρχικά στη σκηνή έκαναν οι Mani Deum , μια μπάντα ελληνική, που σίγουρα θα δυσκολευόσουν να συνειδητοποιήσεις την χώρα προέλευσης της, αν έκρινες από τον ήχο, τη σκηνική παρουσία και τη φύση της μουσικής της. Μια μπάντα με σκοτεινό ήχο, έντονη τραγουδοποιία και μελετημένη ενορχήστρωση. Δυο φωνές με πρωτεύοντα ρόλο συνοδεία κιθάρων που συμπληρώνονταν από βιολί, πλήκτρα, περιστασιακά μελόντικα, μεταλλόφωνο και κρουστά, σχηματίζοντας ένα συμπαγή ήχο που σου έφερνε στο νου στιγμές από τη μελαγχολία συγκροτημάτων όπως αυτή των Nick Cave, iLikeTrains κτλ.. 
Η στιγμή του πιο “Λαμπερού Διαμαντιού” ήρθε σε ένα ηλεκτρικό σετ που ισορροπούσε εντυπωσιακά τη στιλπνότητα του με αισθαντικές ακουστικές στιγμές, αφήνοντας τη μαγική φωνή της Shara Worden να σε γοητεύσει ακόμα και όταν συνοδευόταν από ένα παιδικό πιανάκι ή ένα γιουκαλίλι. Και μόνο αυτά, συνοδεία της κρυστάλλινης φωνής της, ήταν αρκετά για να μεταδώσουν την έντονη συμπαντική διάθεση που δημιουργούσε μια γέφυρα με την απεραντότητα. Κατάφερνε με αυτό το τρόπο να μετουσιώσει το σκοπό της σε ένα ονειρικό μύθευμα που σε τραβούσε μακριά σαν όραμα από μια άλλη, ιδανική πραγματικότητα. Μια νύχτα λοιπόν, που κυλούσε με ευήχα παραμύθια που απλά εσύ έπρεπε να γυρίσεις τη σελίδα, για να δεις τί σου επιφυλλάσσουν. Η κάθε μελωδία που αναδυόταν σου πρόσφερε ένα αιθέριο άγγιγμα, ως γνήσιο και αγαθό ερέθισμα προορισμένο για παιδιά. Και μέσα από αυτό, η μέθεξη σου σε ένα καλοτραγουδισμένο και γλυκά δομημένο χάος που βίωνες την απεραντοσύνη του.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει να γίνει στο “The Pluto’s moon”, που πραγματεύεται την ανάγκη να βιώσουμε την αγάπη που ξεπερνάει το εφήμερο, το παροδικό και γίνεται άφθαρτη ταξιδεύοντας στο διάστημα, υπαρβαίνοντας το άγχος του χρόνου και της αίσθηση του πεπερασμένου (σ.σ. εμπνευσμένο από το θάνατο ενός φιλικού της προσώπου).
Μια δημιουργός που εκμεταλλευόμενη την κλασσική της παιδεία τολμούσε να την προσαρμόσει σε μια περισσότερο εναλλακτική, ενίοτε, ροκ αισθητική, που με την εκφραστική της δεινότητα προσέφερε την κατάλληλη διακύμανση συναισθημάτων και διαθέσεων.
Χάρης Αποστολόπουλος |
Live
