 |
|
|
|
ANTHROPOMORPHIC
|
Το συγκρότημα των THE MOUNT FUJI DOOMJAZZ CORPORATION κάνει πράξη την αφοπλιστική αποδόμηση των μουσικών ιχνοστοιχείων της μελωδίας, αφήνοντας απείραχτα κρυφά δομικά στοιχεία όγκου που πάντοτε συχνά περνούν απαρατήρητα από την μετουσιωμένη μετεξέλιξη των ήχων και τις αποστάσεις μεταξύ τους, όπως αυτές ορίζονται με τις νότες. Το αποτέλεσμα … αμφίβολης αντιληπτικής αξίας, σαν το όμορφο κτήριο που έφτιαξε ο αρχιτέκτονας, αλλά τα θεμέλια και τα φέροντα στοιχεία της οικοδομής δεν είναι ποτέ ορατά… και ποτέ κανείς δεν θα τα αναφέρει…(εκτός από την περίπτωση ενός σεισμού).
Η μουσική αυτή κολλεκτίβα απαρτίζεται από μέλη των THE KILIMANJARO DARKJAZZ ENSEMBLE και άλλους μουσικούς ηχητικού τοπίου και το εξ ορισμού «δύσκολο» ANTHROPOMORPHIC αποτελεί τον τρίτο τους δίσκο. Μέσα σε εξήντα λεπτά… απλώνουν υλικά space μουσικής, με πινελιές τζαζ – κύρια αυτό προσδιοριζόμενο από τα πνευστά που για αρκετά λεπτά φυσιούνται βγάζοντας μακροσκελή μονότονο ήχο. Το να πεις ότι παίζουν πειραματική μουσική είναι ίσως αυτονόητο να σου’ρθει. Το να το πετάξεις σε συνδυασμό με το ότι σου θύμισαν ηχοτοπία από το Phaedra των Tangerime Dream, είναι πιθανόν ατομικός σου σουρεαλισμός.
Σε κάποιους μπορεί απλά να είναι 60 λεπτά μουσικής… μονομανούς επανάληψης, να σου θυμίζουν ήχους εντόμων, κραυγές μακρινές, τριψίματα πάνω σε γυαλιστερές επιφάνειες. Παρόλα αυτά η κίνηση κάποιων δακτύλων πάνω σε ένα τρομπόνι συνθέτουν παράθεση σειράς από τονικότητες, ενώ η εφαρμογή ενός τσέλου και βιολιού προσδίδουν επίπλαστη μελωδικότητα. Ουσιαστικά όλα κινούνται στη λογική ενός track, με επιμέρους τμήματα που το άξεστο cd player αδυνατεί να το καταλογίσει, καθώς μόνο καθ’ υπόδειξη λειτουργεί σε τέτοιες αριθμήσεις.
Παρόλα αυτά υπάρχουν τρία μουσικά μέρη, το καθένα εκ των οποίων ηχογραφήθηκε σε διαφορετικούς τόπους, την Ουτρέχτη, τη Βαρσοβία και τη Μόσχα.
Το να πεις ότι είναι πειραματική μουσική… είναι αυταπόδεικτη περιτότητα, μέσα στο ολοσκότεινο αυτό άλμπουμ. Από τους δίσκους όπου η ψυχεδελική κίνηση σχημάτων που κάνει το windows media player, είναι τέλεια ταιριαστή, αν τον ακούς στον υπολογιστή σου. Προσωπικά προτιμώ το «ηχοσύνολο» μου ώστε να βυθιστώ στα vibes, να αναγνωρίσω προσέχοντας την κάθε κρυφή ανάσα, το πιτσικάτο στα έγχορδα, να νιώσω τον αέρα, σαν να είναι μισάνοικτη η μπαλκονόπορτα.
Το τελείωμα έχει ακόμα πιο ηλεκτρονική επίστρωση, χωρίς να αναιρεί το space και τον πλουραλιστικό μινιμαλισμό. Φορτώνει λίγο περισσότερο, ανεβάζοντας τα φωτάκια σε ένα εκουαλάιζερ, κάνοντας τα γεμίσματα πιο υπόκωφα. Το οριστικό φινάλε γίνεται για λίγο θορυβώδες, μέχρι να επαναπαυτεί στην απαλότητα του βιολιού.
Κυριάκος Σκορδάς |
Live
