RELATIONSHIP OF COMMAND AT THE DRIVE IN GRAND-ROYAL / VIRGIN 6/1/2001

Με τη νέα δουλειά των Τεξανών AT THE DRIVE IN, αντί να μας βάζουνε τα κουμπόϋκα καπέλα αφήνουν αχτένιστα μαλλιά κόντρα στην επίπλαστη κομμωτική μόδα, πιάνουν τις κιθάρες, φωνάζουν, αφήνουν να βγει βρώμικος ροκ ήχος σαν τον μαύρο χρυσό από τις πετρελαιοπηγές στα επεισόδια του Λούκυ Λουκ.

Κραυγαλέα ρεφραίν, πρυμιδον σόλα κιθάρας, σαν ξύσιμο παιδιού με άκοπα νύχια στην ΕΙΖΟ οθόνη σου, πανκ ανταύγειες, power μελωδίες, τρομερά κομμάτια. Η άγρια ομορφιά περιοχής πριν ενταχθεί στο σχέδιο πόλης αποτυπώνεται πάνω στη δουλειά των AT THE DRIVE IN. Λίγο πριν λεηλατηθεί από τους βιαστές μηχανικούς και εργολάβους, αφήνει να βγάλει την οργή της μάνας γης.

Μπήκαμε λοιπόν ανυποψίαστοι στο Drive in και αντί για μελιστάλακτη τσοντίτσα, με τα τόσο έξυπνα σενάρια, αντικρύζουμε την ροκ μουσική γυμνή, σαν τον τράγκα χωρίς προφυλακτικό, τον χαρδαβέλα με στα αχαμνά μια βδέλα, τη μαλβίνα και μια άλλη, τον κακαουνάκη και τον καπετανάκη και τον μπιρμπιλομάτη και όλα στο καρφί, και δεν έχει και ούτε ένα ακατάλληλο sticker έστω απέξω. Και hardcore κρυφά στοιχεία υπάρχουν.

Τα δε κομμάτια διακρίνονται από τα απότομα κοψίματα, και τις αναπάντεχες αυξομειώσεις στα γκάζια, εναλλαγές μακριά από τις σταθερές ρότες, μακριά από τα κουπλέ ρεφρέν κουπλέ ρεφρέν που είναι σαν να ακούς στρατιωτάκια εν δυό εν δυό. Έχει και τις ξεγελαστικές σαν τις ατάκες του λύκου στην κοκκινοσκουφίτσα ενάρξεις των τραγουδιών, είτε με χαμηλές κιθάρες, είτε με υποκλεμμένα τηλεφωνήματα στο enfilade, είτε ακόμη με μελωδίες σαν το non-zero possibility. Και καταιγιστική προπαγάνδα σαν αφιονισμένη παραθρησκευτική οργάνωση στο rolodex propaganda, και ακόμη και όλη την ομάδα της Άρσεναλ να διαβάζει τα κόμικς του Αρκά έχει ως καταπληκτικό φυτίλι για 1ο κομμάτι στο arcarsenal.

Εν κατακλείδι, με την Ιφιγένεια εν Αυλίδι, με τεξανό πιστολίδι, ο Cedric Bixler είναι μια φοβερή ροκ φωνή, έχοντας ακόμη και ιχνοστοιχεία αλλά Stooges. ΄Ολη η μπάντα μοιάζει σαν να ερμηνεύει τη μουσική της πάνω σε φουσκωτό, που τρέχει με χίλια, και σκάει η μούρη του στο νερό, και δώστου η μουσική να πάει είτε να εκτιναχθεί, ή να τινάξει τις πιτσιλιές από τα όργανα, ή να βουτήξουν όλοι στο νερό, ή να ανοίξουν μια τεκίλα, να υψώσουν τα τσίγκινα ποτηράκια όσο φαζζάρουν και να συγχαρούν τον τιμονιέρη. Απρόβλεπτη δύναμη και όσο αντέξει.

Και κλείσιμο, με το άντε φθάσαμε, ας κρυφτούμε μέσα στη σκοτεινιά του catacombs, με κιθάρες που σε οδηγούν σε δαιδαλώδη πρώην οστεοφυλάκια, που, που και που κοντοστέκεται να ακούσεις τον αντίλαλο και ξανά ξεχύνεται σαν τρελλαμένο Πακμαν.

Πάντα είναι ωραίο όταν ένας δίσκος ξεχωρίζει από το μέσο όρο.

Κυριάκος Σκορδάς