FRIDAY NIGHT AT THE TRABI RACES HEIST SUPER 8 / Hitch-Hyke 25/4/2001

Ένα όμορφο ντεμπούτο, πιθανόν για ρομαντικές εποχές. Το παρασκευόβραδο είναι πάντα βραδυά διαφυγής. Μόνο που με το FRIDAY NIGHT AT THE TRABI RACES οι HEIST αντί για την κραιπάλη μας οδηγούν σε ξεπεσμένα ρομαντικά σεπαρέ, με σκισμένες βαριές κουρτίνες, έντονα μπορντώ και σε ημίφως. Το Βερολίνο άλλωστε ταιριάζει με αυτό το κλίμα και ειδικά το ανατολικό του κομμάτι, που αν και πρώην ανατολικό Βερολίνο, το επιθετικό τοπωνύμιο πάντα θα το διατηρεί, και θα είναι το ανατολικό.

Δεκαπέντε μουσικά θέματα, με ινστρουμένταλ ξεκίνημα, με ινστρουμένταλ κοψίματα, με μελαγχολικά γυναικεία, κυρίως, φωνητικά και ιδίως με πολύ καλές μελωδίες. Σφικτά κοντά σε ψυχεδελική pop η μουσική των HEIST δημιουργεί μια διάθεση αναπόλησης ή μια διάθεση συμμετοχής σε κινηματογραφική ταινία του μεσοπολέμου. Αισθητική και συναισθηματική καλαισθησία. Βιολιά και λοιπά έγχορδα, φλάουτο και λοιπά πνευστά, μπουζούκι, μαντολίνο και άλλα παραδοσιακά, καστανέτες και καμπανούλες, και άλλα ηχητικά στολίδια, μαζί με τα αναπόσπαστα όργανα της κιθάρας, του μπασου και των κρουστών, δημιουργούν ένα σύνολο που διακοσμεί τα λυρικά φευγαλέα περάσματα στους διαδρόμους της μουσικής των HEIST.

Μου άρεσαν τα ρυθμικά τμήματα του δίσκου σαν τα under the pale sun, an eror message, nine circles και defectors και στις 2 εκτελέσεις, αλλά η ομορφιά αναδύεται από τα έντονα μελωδικά ρετρό σημάδια της κεντροευρωπαϊκής μουσικής παράδοσης του Berlin express, goodnight Vienna, red square του ψυχροπολεμικού cold war ή ακόμη και των κρυπτοambient χαλαρών στιγμάτων που αφήνουν τα the man who came in from the cold, του μονόλεπτου eastbound, ή των κλασικών 60s pop σαν το tall buildings. Αν αγαπάτε τα λυρικά ξεσπάσματα των Tindersticks, την ποπ αισθητική των Belle and Sebastian and many other Σκωτσέζων, ή έστω τη μελωδική πτυχή των Divine Comedy ή του ξανθομάλη Jay Jay Johanson, ως πιο πρόφατα σημεία αναφοράς, ή ακόμη των Clasic Nouvaux, Cabaret Voltaire και γιατί όχι Tuxedomoon τότε η παρέα των HEIST δεν θα σας αφήσει ασυγκίνητους.

Μπορεί να σας φανεί επιφανειακό μπορεί και να σας γοητεύσει, αλλά όπως και να έχει δεν είναι δίσκος που θα φύγει εύκολα ακουμπισμένο, σε πίσω κάθισμα, με το λεωφορείο της λήθης

Κυριάκος Σκορδάς