 |
|
|
|
ELEMENTS PART 1
|
Οι οπαδοί των Stratovarius χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες. Στην πρώτη που τους γνώρισε με τα "Dreamspace" και "Fourth Dimension" και μετά το "Visions" (κυρίως) έπαψε να τους ακολουθεί επειδή βαρέθηκε το κακό αναμάσημα, και στην δεύτερη της οποίας βασικοί εκπρόσωποι είναι οι πιτσιρικάδες και τους αρέσει οτιδήποτε έχει κυκλοφορήσει το group. Για να είμαι ειλικρινής, αν και ανήκω στην πρώτη κατηγορία, ακούω ευχάριστα, άλμπουμ σαν το "Destiny".
Ας αφήσουμε όμως τους προλόγους και ας μπούμε στο κυρίως πιάτο. Το "Elements" είναι το όγδοο άλμπουμ του συγκροτήματος (δεν μετράω το Live και το "Intermission" που ήταν δίσκος διασκευών) και κατά την γνώμη μου η πιο μέτρια κυκλοφορία τους ως σήμερα. Οι φήμες που ήθελαν τον δίσκο να είναι ότι πιο γρήγορο έχουν "βγάλει" διαψεύστηκε πανηγυρικά. Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά :
Το "Eagleheart" που ανοίγει τον δίσκο είναι ένα τυπικό Stratovarius κομμάτι, καλό αλλά τίποτα το σπουδαίο, θα έλεγα πως αν υπήρχε στο "Episode" κανείς δεν θα το θυμόταν σήμερα.. To "Soul Of A Vagabond" πάει προς το πιο συμφωνικό όμως απογοητεύει καθώς όλα αυτά που θα ακούσετε είναι ανέμπνευστα στον μέγιστο βαθμό. Το "Find Your Own Voice" είναι το καλύτερο κομμάτι κατά τη γνώμη μου, χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι κάτι το τρομερό. Απλά είναι γρήγορο και με λογική διάρκεια, και αυτό το λέω γιατί οι συνθέσεις τείνουν προς τον χαρακτηρισμό μεγάλες (σε διάρκεια).
Τέλος πάντων για να μην μακρηγορώ, και τα υπόλοιπα 6 κομμάτια χαρακτηρίζονται από τα ίδια ακριβώς συστατικά. Ναι μεν έχουν καλή παραγωγή, όμορφα φωνητικά, απαστράπτουσες κιθάρες όμως έχουν και 0 έμπνευση, 0 πρωτοτυπία, 0 προσωπικότητα και μετά την ακρόαση δεν σου μένει απολύτως τίποτα.
Αν ο δίσκος αυτός είχε βγει από μια νέα μπάντα που προσπαθεί να μιμηθεί τους Φιλανδούς, θα έδινα κάποιο ελαφρυντικό. Όμως τώρα είμαι υποχρεωμένος να πως με τον δίσκο αυτό οι Stratovarius υποτίμησαν τόσο τους οπαδούς τους όσο και τους ίδιους τους, τους εαυτούς ως καλλιτέχνες υπό το όνομα των οποίων κυκλοφόρησαν σπουδαίοι δίσκοι Ευρωπαϊκού Metal στο παρελθόν.
Κώστας Λιανίδης |
Live
