ΜΙΚΡΕΣ, ΠΙΚΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ 30/4/2003

Είχε περάσει ήδη μία βδομάδα που, καθώς τα σενάρια για την επικείμενη επίθεση των Αμερικανοβρετανών στο Ιράκ έδιναν και έπαιρναν, η συνήθης ασχολία μου του διαβάσματος είχε αντικατασταθεί από ένα τρελό ψάξιμο για δημοσιογραφικές εκπομπές είτε στο ραδιόφωνο είτε στην τηλεόραση. Έτσι τις ώρες όπου δεν μπορούσα να είμαι σπίτι άκουγα, ενώ τις ώρες όπου αναγκαστικά (!!!) ήμουν, έβλεπα ανελλιπώς ειδήσεις. Την παραμονή της επίθεσης και αφού είχα όχι μόνο αποζημιωθεί αλλά εκστασιαστεί θα έλεγα από τις δυνατότητες της ελληνικής τηλεόρασης (είχα μπουχτίσει κοινώς), πάτησα το off και η μέχρι τότε μαλθακότητά μου μετατράπηκε αυτομάτως σε οργή και απελπισία…φοβερή απελπισία… 

Ο πόλεμος στο Ιράκ ήταν πλέον στην τρίτη μέρα του όταν άρχισα, προσπαθώντας να αναστρέψω τη μαύρη μου απόγνωση, να διαβάζω το καινούριο βιβλίο του Νταίηβιντ Λοτζ. Γνωρίζοντας ήδη, από το ‘Μικρός που είναι ο κόσμος’, το χιούμορ του φοβερού αυτού Άγγλου συγγραφέα, θεώρησα ιδανικό το διάβασμα του ‘Μικρές, πικρές αλήθειες’ (εκδόσεις BELL, 2003) στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Όταν λοιπόν άρχισα το βιβλίο είχα ήδη την ψυχολογία να περάσω καλά (αν μπορούσα βέβαια να πω κάτι τέτοιο εν μέσω δολοφονιών ανυπεράσπιστων μικρών παιδιών) πράγμα όμως που δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι πέτυχα.  

Αν και μυθιστόρημα, η γραφή της πλοκής ακολουθεί πιστά τις νόρμες ενός θεατρικού έργου, γεγονός που δεν το κάνει -κατά τη γνώμη μου- και ιδιαίτερα δελεαστικό. Παρόλο που όντως το θέμα του βιβλίου επικεντρώνεται σε ένα παλιότερο θεατρικό (The Writing Game) του ίδιου του Λοτζ, εντούτοις οι μετατροπές που ο συγγραφέας πραγματοποίησε στο τελευταίο δεν είναι τόσο δραστικές ώστε να το μετατρέψουν πλήρως σε μία πολύ ενδιαφέρουσα και συναρπαστική νουβέλα.  

Χωρίς να θέλω ούτε στο ελάχιστο να υποβαθμίσω τον συγγραφέα, μπορώ να πω ότι περίμενα πολύ περισσότερα από αυτόν, όταν το ‘Μικρός που είναι ο κόσμος’ πραγματικά με ενθουσίασε. Ομολογουμένως βέβαια, αποστασιοποιημένη ούσα από τη συγγραφή ενός βιβλίου, δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να καταπιαστεί κάποιος με ένα τόσο δύσκολο και λεπτό θέμα όπως είναι η αδηφαγία των ΜΜΕ. Όταν όμως η επεξεργασία του θέματος αυτού πραγματοποιείται από τον Λοτζ, έναν κατά γενική ομολογία πολύ καλό μυθιστοριογράφο, οι απαιτήσεις του αναγνωστικού κοινού αυξάνονται υπερβολικά, σε σημείο μάλιστα μία αρκετά καλή αλλά όχι τέλεια προσπάθεια να κρίνεται ιδιαίτερα αυστηρά.       

Δέσποινα Καβουσανάκη

Εξωτερικός Συνεργάτης