THE DIRTBOMBS 28/11/2003 Joseph’s Well, Leeds, UK 3/12/2003

I was born from original sin…

Τελικά η ιδέα που μου έχει καλλιεργηθεί τελευταία, ότι τα Αμερικανικά συγκροτήματα αυτού του είδους συναυλιακά είναι τα καλύτερα, επιβεβαιώνεται σε κάθε εμφάνιση.

Τους Detonators δεν τους πρόλαβα. Μόνο έναν τύπο είδα που είχε ανέβει πάνω στον ενισχυτή και πήδηξε σημαδεύοντας την κιθάρα του. Ο κόσμος πάντως δεν μου φάνηκε εξίσου ενθουσιώδης.

Οι Hells αποτελούν ένα καλό παράδειγμα για το πως μπορεί να μπλεχτεί η punk μυθολογία στο μυαλό κάποιου. Εμφανίστηκαν υπό τους ήχους του ίδιου ποδοβολητού που ακούγεται και στο Holidays in the sun των Sex Pistols, με μαντήλια στα προσωπά τους σαν ληστές τραπεζών και μπλουζάκια βαμμένα με σπρέυ. Άρχισαν κρατώντας τις κιθάρες τους στον αέρα, με τον τραγουδιστή τους να νομίζει ότι είναι ο Johnny Rotten. Όλες οι προσπάθειες τους να εντυπωσιάσουν πήγαν βέβαια χαμένες αφού δεν αποδείχτηκαν καλύτεροι από το οποιοδήποτε pop punk συγκροτηματάκι σαν τους Blink 182.

Τους Dirtbombs δεν νομίζω να τους γνωρίζει πολύ κόσμος, αν και το κομμάτι τους Chains of love ακούστηκε αρκετά στα alternative μπαράκια και τους λιγοστούς rock ραδιοφωνικούς σταθμούς της χώρας μας. Σίγουρα πάντως αξίζουν μεγαλύτερης επιτυχίας (δεν είναι βλέπετε αγαπημένοι του NME σαν τους White Stripes).

Όπως με πληροφόρησε 40άρης Άγγλος λίγο πριν τη συναυλία, με αντάλλαγμα βέβαια να του προσέχω τα πράγματα όσο αυτός αγοράζει μπύρες, το συγκρότημα live είναι εξαιρετικό και πολύ δυνατό (με όλη τη σημασία της λέξεως). Κι έτσι ακριβώς ήταν. Με δύο ντράμερ (είναι μόδα αυτό τελευταία;) που είχαν διακοσμήσει τα τυμπανά τους με τις φωτογραφίες των Johnny Cash και Muhammed Ali, και δύο μπασίστες ο ρυθμός ήταν φυσικά όλος δικός τους. Το hard rock blues στυλάκι τους έκανε τον κόσμο να χορεύει ασταμάτητα. Ο τραγουδιστής τους, που μόνο από τα γυαλιά ηλίου θύμιζε την κοστουμάτη φιγούρα στο εξώφυλλο του Ultraglide in black (κατά τ’άλλα ήταν ντυμένος σαν κολλεγιόπαιδο), ιδιαίτερα ορεξάτος χοροπηδούσε συχνά ανεβάζοντας την ένταση.

Στο πλάι του η υπερβολικά κοντή Κινέζα μπασιστριά τους είναι ένα από τα πιο cool άτομα που μπορεί να δεί κανείς πάνω στη σκηνή. Το μεγαλύτερο μέρος της συναυλίας αφιερώθηκε βέβαια στον καινούριο τους δίσκο χωρίς όμως να ξεχάσουν παλιότερα κομμάτια τα οποία για το encore επιλέχτηκαν μέσω του γνωστού άτυπου δημοψηφίσματος φωνάξτε αν σας αρέσει.

Τέτοιες συναυλίες ζητάει φυσικά ο κόσμος. Και πώς είναι άραγε δυνατό να μην ευχαριστηθείς ένα ντράμερ που σπάει τα τυμπανά του χορεύοντας πάνω τους ή ένα κιθαρίστα που βασανίζει την κιθάρα του με τον ενισχυτή και το μικρόφωνο;

Σταύρος Σταυρόπουλος

Εξωτερικός Συνεργάτης