ΟΤΙ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΚΥΛΑ... ΑΕΤΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ Freemind / Universal 27/9/2002

Ο νέος είναι ωραίος μα ο παλιός είναι αλλιώς. Αν μπορείς να τα συνδυάσεις και τα δύο ακόμα καλύτερα! Ο Γιώργος Αετόπουλος μάλλον πέτυχε το δύσκολο αυτό συνδυασμό ως νέος στη δισκογραφία αλλά παλιός στην ανεξάρτητη ελληνική σκηνή. Η πρώτη του δισκογραφική κατάθεση πήρε τη θέση της στις προθήκες των δισκοπωλείων πριν από λίγο καιρό, επισφραγίζοντας μια μακρά μουσική πορεία με συμμετοχές σε πολλά σχήματα, live και demo κυκλοφορίες.

Δεκατέσσερα τραγούδια μας παρουσιάζει ο Αετόπουλος στο "Ότι αρχίζει να κυλά...". Οι μελωδίες ξεχύνονται από τα πρώτα δευτερόλεπτα και κυλούν αβίαστα μέχρι το τελευταίο κομμάτι. Όσοι θυμάστε τραγούδια του με τα "Αναβράζοντα Δισκία" εδώ θα βρεθείτε προ μεγάλης εκπλήξεως. Τα τραγούδια έχουν ωριμάσει (προφανώς μαζί με το δημιουργό τους) και ο ηλεκτρικός χαρακτήρας σε πολλά σημεία έχει υποχωρήσει αφήνοντας χώρο σε πιο ηλεκτρονικές προσεγγίσεις. Οι νέες ενορχηστρώσεις σε συνδυασμό με την παραγωγή του P.X. Harris (βλ Universal Trilogy) έχουν δώσει άλλη δυναμική και προσμετρώνται στα θετικά του δίσκου.

Ο Αετόπουλος κινείται κυρίως στο χώρο της (καλώς νοούμενης, γαμώ τις διευκρινήσεις μου) ελληνικής ποπ - αν και ροκίζει σε πολλά σημεία. Αν θέλετε γεωγραφική βοήθεια και στίγμα για να τον εντοπίσετε στο μουσικό χάρτη θα έλεγα να ψάξετε κάπου ανάμεσα στο Γιώργο Δημητριάδη και στο Μανώλη Φάμελλο. Δεν υπάρχουν βέβαια στεγανά. Οι έντεχνες πινελιές, για παράδειγμα, διακρίνονται καθαρά στο "Αχ! Ψυχή μου" ή ακόμα και στο "Μάρτη". Ειδικά στο δεύτερο το μαντολίνο δίνει άλλο χρώμα στο κομμάτι και το κατατάσσει σε μία από τις κορυφαίες στιγμές του δίσκου.

Με το album αυτό ο Αετόπουλος κάνει ένα ντεμπούτο που διεκδικεί επάξια την προσοχή και την ακρόαση μας. Κάτι τελικά άρχισε να κυλά και μάλλον δύσκολα σταματάει... Από ότι φαίνεται το καλό πράγμα αργεί (για να κλείσουμε με μια λαϊκή ρήση, όπως ξεκινήσαμε) και η αναμονή άξιζε.

Βασίλης Καραλάζος