NOTHING REMAINS THE SAME PAIN STOCKHOLM REC / UNIVERSAL 13/11/2002

Η Σουηδία είναι μάνα στον δυναμικό ήχο. Ο 3ος μεγάλος δίσκος των PAIN δεν αποτελεί κάποια διαφοροποίηση, παρά μόνο ότι παραγωγή, ήχος και τραγούδια αντιστοιχούν σε αυτά των super groups.

Η φιγούρα του Peter Tagtgren είναι κυρίαρχη σαν αυτή του τραγουδιστή των γειτόνων HIM, μόνο που εδώ δεν βρήκα κάποια λυρική μελαγχολική διάθεση. Η κινηματογραφική ίσως θητεία σε διάφορα ανεξάρτητα φιλμ να του έχει δώσει ακόμη περισσότερη αυτοπεποίθηση, ώστε να μπορεί πια να απογειωθεί με τα αγγελικά φτερά του εξωφύλλου.

Τα τρία τέταρτα της ώρας περνούν με επικό χαρακτήρα, με οργισμένα αλλά και μελωδικά φωνητικά, με καταιγιστικά υποστηρίγματα του ρυθμού. Τα κομμάτια πάνε από το gothic έως το nu-metal. Τα brutal στοιχεία του ξεκινήματος τους το 1999 έχουν πάει στην άκρη. Τα ογκώδη κιθαριστικά δημιουργούν τις χοάνες από όπου εκτοξεύεται η μουσική των PAIN.

Τα τραγούδια σου στέκονται στη μνήμη, πιθανόν γιατί περαν των πιασάρικων ρεφρέν, χρησιμοποιούν στους τίτλους λέξεις που έχουν καταξιωθεί (shut your mouth, remains, hate me, fade away), πιθανόν γιατί είναι απλά πιασάρικα.

Από το πρώτο τραγούδι its only them μπαίνεις στο νόημα. Τα έντονα στοιχεία έχουν πολλές στιγμές ξεκούρασης πριν ξεχυθούν με τη βοήθεια από τα synthies.

To shut your mouth είναι το άκρως ελκυστικό στοιχείο του άλμπουμ. Δυναμικό, με μια μελωδία από τα πλήκτρα, έξυπνα επαναλαμβανόμενη, που μπορεί να ξεχωρίζει μέσα στο χαμό των εκρήξεων. Λίγο rob zombie θυμίζει το close my eyes και αυτό είναι στα συν για μένα. Πολύ καλά επίσης το ρυθμικό injected paradise, το πιο γοτθικό από τα άλλα expelled, το πιο γκαζιάρικο pull me under και το πιο μέταλ από όλα the game. Αν υπήρχε λίγο μεγαλύτερη πρωτοτυπία στα keyboards, ο δίσκος θα ξεχώριζε ακόμη πιο πολύ. Αν είστε φαν του είδους αυτή είναι η εμπορική χροιά του ήχου σας.

Να προσθέσουμε και την καλή διασκευή του Eleanor Rigby των Beatles, αλλά από τέτοια προτιμώ αυτή που έχουν κάνει εδώ και 2 χρόνια οι Godsmack. To βιντεάκι που συνοδεύει το cd είναι ολίγον άγριο αλλά στο στίγμα του δίσκου.

Κυριάκος Σκορδάς