THE MUSIC THE MUSIC 2/12/2002

Ο αγγλικός τύπος το τελευταίο διάστημα είχε βαλθεί να μας κάνει να πιστέψουμε ότι οι Coldplay είναι η μεγάλη ελπίδα της βρετανικής σκηνής, οι νέοι Oasis, οι σωτήρες μιας σκηνής που αργοπέθαινει μέσα από την ίδια της τη δημιουργικότητα. Οι THE MUSIC με το ντεμπούτο τους με έκαναν να πιστέψω ότι αν υπάρχει ακόμη ελπίδα, τότε αυτή προέρχεται από το Leeds (....).

Ουσιαστικά δεν θα μπορούσα να πώ ότι η μουσική των Music είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη... Οι επιρροές τους είναι πασιφανείς. Η φωνή του Robert Harvey φέρνει αμέσως στον μυαλό μου dazed and confused εποχές του Plant, ενώ τα riffs και οι μελωδίες θα μπορούσαν να ήταν πνευματική ιδιοκτησία των Verve. Οι Music δεν προσπαθούν σε καμία περίπτωση να κρύψουν τις επιρροές τους αλλά και σε καμία περίπτωση δε μιμούνται τα ειδωλά τους.

Οι κλασσικοί ρυθμοί στις κιθάρες, οι προσεγμένες παραμορφώσεις, η επιλεκτική χρήση ηλεκτρονικών στοιχείων, οι δυνατότητες και η χροιά των φωνητικών δημιουργούν μια εκρηκτική από συναισθήματα ατμόσφαιρα που συχνά αγγίζει τα όρια της ψυχεδέλειας.

Η θλίψη και η μιζέρια που χαρακτηρίζουν τα πιο αργά τους κομμάτια (το turn out the light θα μπορούσε να γίνει το ερωτικό soundtrack του φθινοπώρου) εναλλάσονται με την εκρηκτικότητα, πολλές φορές ίσως με την pop αφέλεια συναισθηματικά φορτισμένων καταστάσεων. Ο δίσκος παρουσιάζει στη θεματική του μια ομοιογένεια, και προσφέρεται να τον ακούσει κανείς από την αρχή ως το τελευταίο δευτερόλεπτο ( μερικές φορές είναι αμαρτία να πατά κανείς το fwd(!!) ).

Tραγούδια που θα ακουστούν (και ακούγονται ήδη) πολύ είναι σίγουρα το getaway, the people, take the long road and walk it και για μένα έχουν πάρει ήδη τη θέση τους δίπλα στις κλασσικές επιτυχίες των Charlatans και των Pixies.

Εν κατακλείδι, οι music δεν προσφέρουν μουσικά κάτι καινούργιο... απλά ακολουθούν πιστά και συνεχίζουν τη μουσική παράδοση της χώρας τους. Το αποτέλεσμα; Γνήσιο brit rock.

Χρήστος Γατζογιάννης