TELEVISION 10/06/2004 Gagarin 205, Αθήνα 14/6/2004

Για δύο πράγματα ευγνωμονώ έναν φίλο μου με τον οποίο έχουμε χαθεί πλέον: για το ότι μου γνώρισε τους Mecano, τον Curtis Mayfield και τους Television και για το ότι με έμαθε να μαγειρεύω μακαρονάδα με θαλασσινά (άσχετα από το ότι ποτέ δεν τα φτιάχνω). Όσον αφορά στις παραπάνω μουσικές επιλογές αυτές με σημάδεψαν για μία πολύ μεγάλη περίοδο της ζωής μου και σε αυτές ξαναγυρίζω συχνά πυκνά.

Ένα από αυτά τα πισωγυρίσματα πραγματοποιήθηκε αυτές τις μέρες με αφορμή τον ερχομό των Television στην Αθήνα, με αποτέλεσμα μέχρι την ημέρα της συναυλίας τους, να έχω βάλει το Marquee Moon ίσαμε 15 φορές στο cd player για ακρόαση. Μνημειώδης δίσκος της punk σκηνής και όχι μόνο που με έκανε να δω τι θα πει να βγάζει μία μπάντα τόσο καθαρό κιθαριστικό ήχο. Αν αναλογιστεί δε κανείς ότι μόλις έβγαινα από ένα χώρο με τις πλέον θορυβώδεις κιθάρες (ναι ναι το ομολογώ, ήμουν χεβιμεταλού τι να κάνουμε) μπορεί να συμπεράνει το πόσο εντύπωση μου έκανε ο ήχος τους. Βεβαίως έκτοτε άκουσα πολύ καλές κιθάρες με αποκορύφωμα βεβαίως τους μαύρους γίγαντες των blues αλλά ας μην υπεισέλθουμε σε ένα τόσο μεγάλο και καθαρά υποκειμενικό θέμα.

Η συναυλία ήταν για τις 10 αλλά ως συνήθως το άγχος μου με έκανε να είμαι εκεί από τις 9, ώρα που δεν είχε άνθρωπο γεννημένο (το γνωστό ελληνικό της τελευταίας στιγμής που έρχεται σε κόντρα με το βορειοευρωπαϊκό μου συστηματάκι). Κατά τις 10:30 το gagarin είχε γεμίσει πράγμα που έβλεπα με ανακούφιση. Τότε βγήκε στη σκηνή και η θρυλική μπάντα με τη σύνθεση του 77, δηλαδή Tom Verlain στην κιθάρα και στα φωνητικά, Richard Lloyd στην κιθάρα επίσης, Fred Smith στο μπάσο και Billy Fica στα drums. O μόνος που έλειπε από την αρχική σύνθεση ήταν ο Richard Hell ο οποίος αποχώρησε από τους Television για να φτιάξει τους The Voidoids.

Η συναυλία άρχισε πολύ δυνατά με τραγούδια από όλους τους υπόλοιπους δίσκους τους εκτός από το Marquee Moon, από τον οποίο επέλεξαν το ομώνυμο κομμάτι για να κλείσουν τη συναυλία τους. Για δύο και πλέον ώρες οι τέσσερις μεσήλικες έπαιξαν με νεανικό οίστρο. Πρέπει να ήταν από τις καλύτερες συναυλίες που έχω πάει με το καλύτερο πρόγραμμα που έχω ακούσει. Σε όλα τα τραγούδια οι Verlain και Lloyd τα έδιναν όλα με κάτι εκπληκτικά σόλα στην κιθάρα που σε άφηναν άναυδο. Ο ντράμερ έπαιξε επίσης εξαιρετικά βγάζοντας πολύ καθαρό και δυνατό ήχο. Και όλα αυτά τα παιξίματα τα έκαναν με μία ιδιαίτερη σεμνότητα δίνοντας με λίγα λόγια τον ορισμό της μπάντας που ξέρει να παίζει φοβερή μουσική με ένα τζην και ένα μπλουζάκι. Στο τέλος δε το κοινό τους αποθέωσε δεόντως με ένα παρατεταμένο χειροκρότημα και συνεχόμενες επευφημίες. Εξαιρετική συναυλία!

Δέσποινα Καβουσανάκη